اين دستور مقدس نفوس اغنيا را از كدورت وزنگار بخل وحرص وطمع پاك وأموال آنها را از آلودگى به حقوق فقرا كه به منزلهء خون آنان است پاكيزه كرد ، وپيوند طبقهء غنى وفقير را به اين وسيله مستحكم نمود ، وفاصلهء بين اين دو طبقه را - كه بدنه وپيكر جامعه از اين دو تشكيل مى شود - از ميان برد وكدورت را به الفت تبديل كرد ، وبه بركت اين مقررات وآداب نه تنها حوايج بيچارگان را ، بلكه عزت نفس وآبرو وشرافت وكرامت انساني آنها را تأمين نمود . آتش حسد فقرا را به آب رحمت انفاقى كه غنى از فقير در آن انفاق منت بكشد ، خاموش كرد ، ودر حصار اين زكات وصدقات ، أموال اغنيا را كه مانند خون در شريان جامعه بايد جريان داشته باشد تا نظام اقتصادى أمت محفوظ بماند بيمه كرد ، كه حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) فرمود : " وحصنوا أموالكم بالزكاة " . ( 1 ) آيا با اجراى چنين برنامه اى از انفاق مال ثروتمندان تا دانش دانشمندان با اين كميت وكيفيتى كه ملاحظه شد ، فقر مادي ومعنوي در جامعه ريشه كن نخواهد شد ؟ ! اين نمونه اى از حكمت نماز وزكات واثر اين دو در سعادت فرد وجامعه بود ، بنابراين ديني كه براي هر حركت وسكون وفعل وترك انسان وظيفة معين كرده است ، كه مجموعهء واجبات ومحرمات ومستحبات ومكروهات ومباحات را تشكيل مى دهد ، وبراي مصونيت جان وعرض ومال افراد ، حقوق وحدودي معين نموده ، آيا مراعاة آنها چه مدينهء فاضله اى را به وجود خواهد آورد ؟ از مطالعهء - مثلا - حقوق حيواني كه انسان از أو بار مى كشد ، روشن مى شود كه حقوق انسان در اين دين چگونه تضمين شده است . حق مركبى كه انسان بر أو سوار مى شود اين است كه : وقتي به منزل رسيد - پيش از آن كه به غذاى خود بپردازد - علوفهء أو را آماده كند ، وبه هر آبى رسيد آب را بر أو عرضه كند كه مبادا تشنگى بكشد ، وتازيانه بر صورت أو نزند ، وبر پشت أو جز در ميدان جهاد - هنگامى كه ضرورت اقتضا كند - نايستد ، وبيشتر از طاقت أو بر أو بار نكند واز أو كار نكشد ، وناسزا به أو نگويد ، وچهره ء أو را زشت

--> 1 . نهج البلاغة ، حكم ، شماره ء 146 ( در حصار كنيد اموالتان را به زكات )